صد ا یم کردی

صدا یم کردی



صدایت کرد م
صدایم را نشنید ی
دلم گرفت
می خواستم بگویم
برایم بخند
دلم برای خند ه هایت تنگ شده
و شیطنت نگا هها یت
صدایم کردی
و من
آ رام شد م .

با توخواهم بود

باتو خواهم بود



خواستم
برگ درختان را برایت بشما رم
ولی
برف اما ن نداد .
خواستم
شبنم چشما نت را
با حسرت نگا هم
بشویم
ولی
باران
تن هردوی ما را خیس کرده بود .
خواستم
ستاره ها را برایت به چینم
ولی
ابرها ی پیا پی
مرا نگران کرد.
گفتم :
هرچه با د ا با د
با تو خواهم بود
حتی اگر
طوفا ن
بنیاد زمین وزمان را
درهم بشکند .

با تو

با تو


با تو می رفتم
ولی
بی تو
توی خیابانها ی بلند و طولانی
وپراز روشنائی
وفروشگا ههای
بسیا ر بزرگ
وزیبا
وآد مها ئی که
می آ مد ند و
می رفتند
با لبخند
و چهره هائی که
خیلی شا د بودند
ومن
خاطرات
با تو بود ن را
زمزمه می کردم .

سایه تو

سایه تو

به بلندای یک خیا با ن , نگاه می کردم ,
وسایه های در هم پیچیده آ سما نخراشها ,
ومردم ,
که چگونه ,
آرام و بی پروا ,
می آ مد ند و می رفتند ,
حتی برف سنگین زمستا نی نمی توانست آ نها را از تلا ش باز بدارد .
در میان آ ن همه سا یه های بلند ,
یک سایه مرا تعقیب می کرد ,
سایه تو .

فنجا ن چای تو

فنجا ن چای تو

دلم سخت , هوس یک فنجا ن چا ی کرده بود ,
خیا ل می کردم ,
توهم کنارم هستی ,
دوفنجا ن چای را در گوشه میز گذاشتم ,
روی صندلی ,
روبرویم نشستی ,
من برایت حرف زدم ,
از خاطرات ,
وروزهائی که ,
چگونه گذشت ,
وشبها ئی که ,
بی خوابی پلک چشمانما ن را آزار می داد .
فنجان چای من خا لی شد ,
وفنجان چای تو ,
همانگونه ماند ,
ایکا ش ,
تو کنارم بودی .

انتظا ر

انتظا ر

از روزی که آ مد ی ,
شش سا ل می گذ رد ,
نمید ا نم ,
شا ید شصت سا ل ,
اگر می شد لحظه ها را هم شمرد ,
آنوقت می توانستم بگویم ,
به اند ازه همین لحظه ها ,
منتظر آ مد نت بودم .
شاید ,
اگر زود تر می آ مدی ,
حالا ,
ششصد سا ل بود .
شا ید , بیشتر .

پرواز پرنده

پرواز پرنده

دیشب در خواب صدای پرواز پرنده ای را شنیدم

شاید پرستوئی که می رفت تا هجرت کند به دشت دیار دور
به سرزمین احساس

نر م و سبکبال
رویای مرا با خود برد
دیدم
از دشت شقایقها گذشتیم
ازدریا
ازجنگل

از کوهها

وابر
صورتش را
به سینه ما چسبانده بود
شاید ابر
ضربا ن قلب مرا به گوش تو رسا ند ه با شد
هنگامی که

. غرش می کند